Opening

Hier gebeur niks. Niks gaan reggemaak word nie, niks afgebreek nie. Geen interpretasie is op pad nie. Geen gevolgtrekking nie. Dit is die los end van 'n draad woorde wat eens klanke was. Klanke wat eens hier en daar in die heelal weerklink het, in een of ander hoek van die ruimte, of miskien net in 'n hoek van 'n mens se verbeelding. Nou, terwyl hierdie reëls voor jou oë verbygaan, het die energie van daardie klanke lankal weggekwyn, en net hulle spookagtige spoor bly op die bladsy oor. Almal het stil geword. Al die klanke, en miskien ook daardie hele wêreld, saam met sy mense. Miskien het selfs die verstand wat hierdie klanke eens op papier neergeteken het, lankal nie meer asem gehaal nie. Net soos hierdie oomblik — die een waarin jy hierdie sin lees — reeds verby is, is al die oomblikke van hierdie boek verby. Oomblikke en beelde wat verlore sou gegaan het in die koorsagtige geraas van wêreldgebeure as hulle nie hier neergeskryf was nie. Hulle is neergeskryf om 'n brug te word tussen my wêreld en joune. 'n Brug van my wêreld, in die oomblik wat ek hierdie sinne skryf, na joune, in die oomblik wat jy gaan sit om hulle te lees. Van hierdie kant ontrafel ek die draad van woorde, en van daardie kant tel jy dit op. Soos in my kinderjare, toe Maman die gare van ou klere losgemaak het, en ons die draad sou vat en om die huis loop sodat die gare nie op mekaar sou ophoop nie. Miskien het jou geslag 'n paar jaar ná daardie garewêreld gekom, maar stel jou voor: eendag, iewers in die wêreld, het kinders so gespeel. Nou ontrafel ek die draad van woorde, en jy vat dit op en dra dit in jou eie wêreld in, sodat dit nie hier, in my wêreld, sal ophoop nie.