መክፈቻ

እዚህ ምንም አይሆንም። ምንም አይስተካከልም፣ ምንም አይፈርስም። ምንም ትርጓሜ አይመጣም። ምንም ድምዳሜ የለም። ይህ ድሮ ድምፆች ሆነው የነበሩ የቃላት ሱፍ ጫፍ ነው። ዩኒቨርሱ ውስጥ እዚህ እና እዚያ ሲወዛወዙ የነበሩ ድምፆች — በጠፈር ጥግ ውስጥ፣ ወይም ምናልባት ከሰው ልጅ ምናብ ውስጥ ብቻ። አሁን፣ እነዚህ ሐረጎች ዓይንህ ፊት ሲያልፉ፣ የእነዚያ ድምፆች ኃይል ከዘመናት በፊት ተሟጥጦ አልቋል — ጥላቸው ብቻ፣ ፋንቶማቸው ብቻ ገጹ ላይ ቀርቷል። ሁሉም ዝምታ ውስጥ ሰምጠዋል። ሁሉም ድምፆች፣ እናም ምናልባት ያ ዓለምም ሙሉ፣ ሰዎቹም ሙሉ። ሊሆን ይችላል እነዚህን ድምፆች ወረቀት ላይ ያኖረው አእምሮ ቆይቶ ትንፋሽ ሲስብ ያቆመ ይሆናል። እንዲህ ሁሉ — ይህን ዓረፍተ ነገር ሳነብ ያለፈው ቅጽበት እንደሆነ — የዚህ መጽሐፍ ቅጽበቶችም ሁሉ አልፈዋል። ቅጽበቶችና ምስሎች — እዚህ ካልተጻፉ ኖሮ፣ በዓለሙ ክስተቶች ትኩሳዊ ጉንጉን ጠፍተው ይቀሩ ነበር። ተጻፉ — የኔ ዓለምና የአንተ ዓለም መካከል ድልድይ ይሆኑ ዘንድ። ከኔ ዓለም — ፊደሎቹን ስጽፍ ካለሁበት ቅጽበት — ወደ አንተ ዓለም — ልትቀመጥ ስትፈቅድ ካለህበት ቅጽበት። ከዚህ ጎን፣ እኔ የቃላቱን ሱፍ እፈታዋለሁ፤ ከዚያ ጎን ደግሞ አንተ ትሰበስበዋለህ። ልጅነት ውስጥ እንዳለው — ማማን የቀዩ ልብሶችን ሱፍ ስትፈታ፣ እኛ ሱፉን ይዘን ቤቱ ዙሪያ ስንዞር — ሱፉ ተጠቅልሎ እንዳይቀር ብለን። ምናልባት ትውልድህ ለዚያ የሱፍ ዓለም ዘጠኝ ዓመት ዘገየ ይሆናል — ነገር ግን አስብ፡ አንድ ወቅት፣ ዓለም ጥግ ውስጥ ልጆች ይህ ነበር ጨዋታቸው። አሁን እኔ የቃላቱን ሱፍ እፈታዋለሁ — አንተ ወስደህ ወደ ዓለምህ ሒስ አድርገው፤ ካሆነ ሱፉ እዚህ — ዓለሜ ውስጥ — ተጠቅልሎ አይቀርም።