መክፈቻ

እዚህ ምንም አይሆንም። ምንም አይስተካከልም፣ ምንም አይፈርስም። ምንም ትርጓሜ አይመጣም። ምንም ድምዳሜ የለም። ይህ ድሮ ድምፆች ሆነው የነበሩ የቃላት ሱፍ ጫፍ ነው። ዩኒቨርሱ ውስጥ እዚህ እና እዚያ ሲወዛወዙ የነበሩ ድምፆች — በጠፈር ጥግ ውስጥ፣ ወይም ምናልባት ከሰው ልጅ ምናብ ውስጥ ብቻ። አሁን፣ እነዚህ ሐረጎች ዓይንህ ፊት ሲያልፉ፣ የእነዚያ ድምፆች ኃይል ከዘመናት በፊት ተሟጥጦ አልቋል — ምናባዊ ንድፋቸው ብቻ ገጹ ላይ ቀርቷል። ሁሉም ዝምታ ውስጥ ሰምጠዋል። ሁሉም ድምፆች፣ እናም ምናልባት ያ ዓለምም ሙሉ፣ ሰዎቹም ሙሉ። ሊሆን ይችላል እነዚህን ድምፆች ወረቀት ላይ ያኖረው አእምሮ ቆይቶ ትንፋሽ ሲስብ ያቆመ ይሆናል። እንዲህ ሁሉ — ይህን ዓረፍተ ነገር ስታነብ ያለፈው ቅጽበት እንደሆነ — የዚህ መጽሐፍ ቅጽበቶችም ሁሉ አልፈዋል። ቅጽበቶችና ምስሎች — እዚህ ካልተጻፉ ኖሮ፣ በዓለሙ ክስተቶች ትኩሳታዊ ጫጫታ ውስጥ ጠፍተው ይቀሩ ነበር። ተጻፉ — የኔ ዓለምና የአንተ ዓለም መካከል ድልድይ ይሆኑ ዘንድ። ከኔ ዓለም — ፊደሎቹን ስጽፍ ካለሁበት ቅጽበት — ወደ አንተ ዓለም — ልታነባቸው ስትቀመጥ ካለህበት ቅጽበት። ከዚህ ጎን፣ እኔ የቃላቱን ሱፍ እፈታዋለሁ፤ ከዚያ ጎን ደግሞ አንተ ትሰበስበዋለህ። ልጅነት ውስጥ እንዳለው — ማማን የቆዩ ልብሶችን ሱፍ ስትፈታ፣ እኛ ሱፉን ይዘን ቤቱ ዙሪያ ስንዞር — ሱፉ ተጠቅልሎ እንዳይቀር ብለን። ምናልባት ትውልድህ ለዚያ የሱፍ ዓለም ጥቂት ዓመታት ዘገየ ይሆናል — ነገር ግን አስብ፡ አንድ ወቅት፣ ዓለም ጥግ ውስጥ ልጆች ይህ ነበር ጨዋታቸው። አሁን እኔ የቃላቱን ሱፍ እፈታዋለሁ — አንተ ደግሞ ወስደህ ወደ ዓለምህ ውሰደው፤ ሱፉ እዚህ — ዓለሜ ውስጥ — ተጠቅልሎ እንዳይቀር።