Açılış

Burada heç nə olmur. Burada heç nə düzəldilməyəcək, heç nə yıxılmayacaq. Heç bir şərh gəlməyəcək. Heç bir nəticə. Bu, bir vaxtlar səs olan sözlərin ipinin sərbəst ucudur. Bir vaxtlar kainatda buradan-oradan, fəzanın hansısa bir küncündə, bəlkə də yalnız bir insanın xəyal dünyasında əks-sədalar salan səslər. İndi bu sətrlər gözlərinin önündən keçərkən, o səslərin enerjisi çoxdan söndü — yalnız kağız üzərindəki xəyal izi qaldı. Hamısı susdular. Bütün səslər, bəlkə də o dünyanın tamamı və onun insanları ilə birlikdə. Bir vaxtlar bu səslərin izini kağıza çəkən zehnin çoxdan nəfəs almadığı da mümkündür. Elə bu cümləni oxuyub keçdiyin o an kimi — o an artıq ötüb keçdi — kitabın bütün anları da ötüb keçib. Burada yazılmasaydı, dünyanın hadisələrinin qızğın uğultusunda yox olub gedəcək anlar və görüntülər. Mənim dünyam ilə sənin dünyanın arasında körpü olsunlar deyə yazıldılar. Bu cümlələri yazdığım andakı dünyamdan, onları oxumağa oturduğun andakı dünyana uzanan körpü. Bu tərəfdən mən sözlərin ipini açıram, o tərəfdən sən toplayırsan. Eynilə uşaqlıqda — Maman köhnə paltarların ipini açanda, biz ipi götürüb evdə gəzirdik ki, yun üst-üstə yığılmasın. Bəlkə sənin nəslin bu yun dünyasına bir neçə il gec qaldı, amma təsəvvür et: bir vaxtlar dünyanın bir küncündə uşaqlar belə oynayırdı. İndi mən sözlərin ipini açıram — sən al, öz dünyana apar; burada, mənim dünyamda, üst-üstə yığılmasın.