Уступ

Тут нічога не адбываецца. Тут нічога не будзе выпраўлена і нічога не будзе зруйнавана. Ніякага тлумачэння не будзе. Ніякай высновы. Гэта вольны канец ніткі слоў, якія некалі былі гукамі. Гукі, якія некалі гучалі то тут, то там ва ўсясвеце, у нейкім кутку прасторы, а можа, толькі ў нейкім кутку людскога ўяўлення. Цяпер, пакуль гэтыя радкі праходзяць перад тваімі вачыма, энергія тых гукаў даўно сышла, і на старонцы засталіся толькі іх прывідны след. Усе яны замоўклі. Усе гукі, і, мабыць, увесь той свет і ўсе яго людзі. Цалкам магчыма, што розум, які некалі выводзіў гэтыя гукі на паперы, ужо даўно не дыхае. Так сама, як гэтая самая хвіліна — тая, у якую ты толькі што прачытаў гэтую фразу, — ужо мінула, усе імгненні гэтай кнігі мінулі. Імгненні і вобразы, якія загубіліся б у гарачковым гоме сусветных падзей, каб не былі запісаны тут. Іх запісалі, каб яны сталі мостам паміж маім светам і тваім. Мостам з майго свету — у ту хвіліну, калі я пішу гэтыя фразы, — у твой свет, у ту хвіліну, калі ты сядаеш іх чытаць. З гэтага боку я разматваю нітку слоў, а з другога боку ты яе збіраеш. Як у дзяцінстве, калі Маман распускала воўну са старога адзення, а мы бралі нітку і хадзілі па хаце, каб воўна не збівалася ў клубок. Можа, тваё пакаленне з'явілася на некалькі гадоў пазней за той ніцяны свет, але ўяві сабе: некалі дзесьці ў свеце дзеці так і гулялі. Цяпер я разматваю нітку слоў, а ты бяры яе і нясі ў свой свет, каб яна не збіралася тут, у маім свеце.