Agoriad

Yma, nid oes dim yn digwydd. Ni chaiff dim ei gywiro, ni chaiff dim ei chwalu. Nid yw unrhyw ddehongliad ar ei ffordd. Dim casgliad. Dyma ben rhydd edafedd o eiriau a fu unwaith yn synau. Synau a atseiniai rywdro yma ac acw drwy'r bydysawd, mewn rhyw gornel o'r gofod, neu efallai dim ond yn nychymyg rhyw fod dynol. Nawr, wrth i'r llinellau hyn fynd heibio dy lygaid, mae egni'r synau hynny wedi hen ddiflannu, a dim ond eu hôl ysbrydol sydd ar ôl ar y dudalen. Mae pob un ohonynt wedi tawelu. Yr holl synau, ac efallai'r holl fyd hwnnw hefyd, a'i holl bobl. Gall hyd yn oed fod nad yw'r meddwl a olrheiniodd y synau hyn ar bapur wedi anadlu ers amser maith. Yn union fel y foment hon — yr un a basiodd wrth iti ddarllen y frawddeg hon — mae holl funudau'r llyfr hwn eisoes wedi mynd heibio. Munudau a delweddau a fyddai wedi eu colli yn murmur dwymyn digwyddiadau'r byd petaent heb eu hysgrifennu yma. Cawsant eu hysgrifennu i fod yn bont rhwng fy myd i a dy fyd di. Pont o'm byd i, yn y foment yr wyf yn ysgrifennu'r brawddegau hyn, i dy fyd di, yn y foment yr eistedi i lawr i'w darllen. O'r ochr hon, yr wyf yn datrys edafedd y geiriau, ac o'r ochr arall, rwyt ti yn eu casglu. Fel yn y plentyndod, pan fyddai Maman yn datod yr edafedd o hen ddillad, a ninnau'n cymryd y llinyn ac yn crwydro drwy'r tŷ rhag i'r edafedd bentyrru. Efallai i dy genhedlaeth di ddod ychydig flynyddoedd yn rhy hwyr i fyd yr edafedd hwnnw — ond dychmyga: unwaith, rywle yn y byd, roedd plant yn chwarae felly. Nawr yr wyf yn datrys edafedd y geiriau, a thithau'n eu cymryd ac yn eu cario i'th fyd dy hun, rhag iddynt bentyrru yma, yn fy myd i.