Άνοιγμα

Εδώ δεν συμβαίνει τίποτα. Τίποτα εδώ δεν πρόκειται να διορθωθεί, ούτε να γκρεμιστεί. Καμία ερμηνεία δεν έρχεται. Κανένα συμπέρασμα. Αυτό είναι το ελεύθερο άκρο ενός νήματος λέξεων που κάποτε ήταν ήχοι. Ήχοι που κάποτε αντηχούσαν εδώ κι εκεί στο σύμπαν, σε κάποια γωνιά του χώρου, ή ίσως μόνο στη φαντασία κάποιου ανθρώπου. Τώρα, καθώς αυτές οι γραμμές περνούν μπροστά από τα μάτια σου, η ενέργεια εκείνων των ήχων έχει προ πολλού σβήσει, και μόνο το φαντασματικό τους αποτύπωμα παραμένει στη σελίδα. Όλοι έχουν σιωπήσει. Όλοι οι ήχοι, και ίσως και ολόκληρος εκείνος ο κόσμος και οι άνθρωποί του. Μπορεί ακόμη και ο νους που κάποτε χάραζε αυτούς τους ήχους στο χαρτί να μην ανασαίνει εδώ και πολύ καιρό. Όπως και τούτη η ίδια η στιγμή — αυτή που μόλις διάβασες αυτή τη φράση — έχει ήδη περάσει, έτσι και όλες οι στιγμές αυτού του βιβλίου έχουν περάσει. Στιγμές και εικόνες που θα είχαν χαθεί μέσα στο πυρετώδες μουρμουρητό των γεγονότων του κόσμου αν δεν είχαν γραφτεί εδώ. Γράφτηκαν για να γίνουν γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο μου και τον δικό σου. Μια γέφυρα από τον κόσμο μου, στη στιγμή που γράφω αυτές τις φράσεις, ως τον δικό σου, στη στιγμή που κάθεσαι να τις διαβάσεις. Από αυτήν εδώ την πλευρά ξετυλίγω το νήμα των λέξεων, κι από την άλλη πλευρά εσύ το μαζεύεις. Όπως στα παιδικά χρόνια, όταν η Μαμάν ξετύλιγε το νήμα από τα παλιά ρούχα, κι εμείς παίρναμε την άκρη του και τριγυρνούσαμε μέσα στο σπίτι για να μη μαζευτεί το νήμα σωρός. Μπορεί η γενιά σου να ήρθε λίγα χρόνια αργά για εκείνον τον κόσμο του νήματος, αλλά φαντάσου ότι μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποια γωνιά του κόσμου, έτσι έπαιζαν τα παιδιά. Τώρα ξετυλίγω το νήμα των λέξεων, κι εσύ πάρτο και φέρτο στον κόσμο σου, για να μη συσσωρευτεί εδώ, στον δικό μου κόσμο.