Enkonduko

Ĉi tie nenio okazas. Nenio estos reordigita, nenio estos detruita. Neniu interpreto venas. Neniu konkludo. Ĉi tio estas la libera fino de fadeno el vortoj, kiuj iam estis sonoj. Sonoj, kiuj iam eĥis tie kaj ĉi tie en la universo, en iu angulo de la spaco, aŭ eble nur en iu angulo de homa imago. Nun, dum ĉi tiuj linioj pasas antaŭ viaj okuloj, la energio de tiuj sonoj delonge forpasis, kaj nur ilia fantoma spuro restas sur la paĝo. Ĉiuj el ili silentiĝis. Ĉiuj sonoj, kaj eble ankaŭ tuta tiu mondo kaj ĉiuj ĝiaj homoj. Eble eĉ la menso, kiu iam surpaĝigis la spuron de tiuj sonoj, delonge ne plu spiras. Kiel ĉi tiu momento — tiu, kiu forpasis dum vi legis ĉi tiun frazon — tiel forpasis ĉiuj momentoj de ĉi tiu libro. Momentoj kaj bildoj, kiuj estus perdiĝintaj en la febra murmuro de la mondaj eventoj, se ili ne estus skribitaj ĉi tie. Ili estis skribitaj por fariĝi ponto inter mia mondo kaj la via. Ponto el mia mondo, en la momento kiam mi skribas ĉi tiujn frazojn, al la via, en la momento kiam vi eksidas por legi ilin. De ĉi tiu flanko, mi malvolvas la fadenon de vortoj, kaj de la alia flanko, vi kolektas la vortojn. Kiel en infaneco, kiam Maman malvolvis la lanfadenon el malnovaj trikaĵoj, kaj ni prenis la fadenon kaj rondiris tra la domo, por ke ĝi ne amasiĝu. Eble via generacio venis kelkajn jarojn tro malfrue por tiu mondo de lanfadeno — sed imagu: iam, ie en la mondo, infanoj ludis tiamaniere. Nun mi malvolvas la fadenon de vortoj, kaj vi prenu ilin kaj portu ilin en vian propran mondon, por ke ili ne amasiĝu ĉi tie, en mia mondo.