Oanhef

Hjir bart neat. Hjir sil neat rjochtset wurde, en neat ôfbrutsen. Der is gjin útlis ûnderweis. Gjin konklúzje. Dit is it losse ein fan in tried fan wurden dy't ienris lûden west hawwe. Lûden dy't ienris hjir en dêr yn it hielal omklonken, yn in hoeke fan 'e romte, of miskien inkeld yn 'e ferbylding fan in minske. No, wylst dizze rigels foar dyn eagen lâns geane, is de enerzjy fan dy lûden al lang weistoarn, en allinne har spûkeftige spoar bliuwt op it papier oer. Se binne allegearre ferstomme. Alle lûden, en miskien ek dy hiele wrâld en har minsken. It kin sels wêze dat de geast dy't ienris it spoar fan dizze lûden op it papier sette, al lang net mear sykhellet. Krekt sa't dit eigenste stuit foarbygie wylst do dizze sin liest, sa binne alle stuiten fan dit boek foarby. Stuiten en bylden dy't yn it koartsige gemompel fan 'e wrâldbarrens ferlern gien wiene, as se hjir net opskreaun wiene. Se waarden opskreaun as in brêge tusken myn wrâld en dines. In brêge fan myn wrâld, yn it stuit dat ik dizze sinnen skriuw, nei dines, yn it stuit datsto dy deljoust om se te lêzen. Fan dizze kant ôf wynje ik de tried fan wurden ôf, en fan 'e oare kant ôf garrest do de wurden op. Lykas eartiids yn 'e bernejierren, as Maman it jern út 'e âlde klean losmakke, en wy de tried pakten en troch it hûs omrûnen, sadat it jern him net opsteapelje soe. Miskien kaam dyn generaasje in pear jier te let foar dy wrâld fan jern, mar stel dy foar: ienris, earne op 'e wrâld, boarten bern sa. No wynje ik de tried fan wurden ôf, en do nimst de wurden op en draachst se dyn eigen wrâld yn, sadat se har hjir, yn myn wrâld, net opsteapelje.