Fosgladh

Chan eil dad a' tachairt an-seo. Cha tèid dad a chàradh, no a leagail. Chan eil mìneachadh sam bith air an rathad. No co-dhùnadh. Seo ceann sgaoilte de shnàth fhaclan a bha, aon uair, nan fuaimean. Fuaimean a bha uair a' mac-talla an-seo 's an-siud tron chruinne-cè, ann an oisean air choreigin den fhànas, no is dòcha ann an oisean air choreigin de mhac-meanmna dhaoine. A-nis, is na sreathan seo a' dol seachad air do shùilean, tha lùths nam fuaimean sin air sìoladh o chionn fhada, agus chan eil air fhàgail ach an lorg tathaich air an duilleag. Tha iad uile air fàs sàmhach. Na fuaimean uile, agus is dòcha an saoghal sin gu lèir cuideachd, agus a mhuinntir. Is dòcha, fiù, nach do tharraing an inntinn a chomharraich na fuaimean seo air pàipear anail o chionn ùine mhòir. Dìreach mar a chaidh am mòmaid seo fhèin seachad is tu a' leughadh na seantans seo, tha mòmaidean uile an leabhair seo air dol seachad. Mòmaidean is ìomhaighean a bhiodh air chall ann am monmhar fiabhrasach thachartasan an t-saoghail mura b' e gun deach an sgrìobhadh sìos an-seo. Chaidh an sgrìobhadh sìos gus 's gum biodh iad nan drochaid eadar mo shaoghal-sa agus do shaoghal-sa. Drochaid o mo shaoghal-sa, sa mhòmaid a bheil mi a' sgrìobhadh nan seantansan seo, gu do shaoghal-sa, sa mhòmaid a shuidheas tu sìos gan leughadh. Mise, on taobh seo, a' sgaoileadh snàth nam faclan, is thusa, on taobh eile, gan cruinneachadh thugad. Dìreach mar a bhiodh nuair a bha sinn nar cloinn, nuair a bhiodh Maman a' sgaoileadh snàth na clòimhe às na seann aodach, is a thogamaid an snàth is a shiubhlamaid air feadh an taighe airson 's nach cruinnicheadh an snàth air a chèile. Is dòcha gun tàinig do ghinealach-sa beagan bhliadhnaichean ro anmoch airson an t-saoghail snàtha ud, ach smaoinich: aon uair, ann an oisean air choreigin den t-saoghal, b' e sin cur-seachad na cloinne. A-nis tha mi a' sgaoileadh snàth nam faclan, is thoir leat e a-steach dhad shaoghal fhèin, airson 's nach cruinnich e an-seo, nam shaoghal-sa.