سرآغاز
ایا خبری نیه. قرار نیه چیزی چاکوده ببه، یا خراب. تفسیر و نتیجه‌گیری را سر نیه. ا اون کلمه‌ئن ریشته سر ایسه کی یک زمانی صدا بید. صداهایی کی یک روزی دونیا ایا و اویا مئن، فضا یک گوشه مئن، یا شاید فقط ایتا آدم خیال مئن دوپیچسته بید و هسا کی ا خطان تی چومان جولو جا گوذریدی، خیلی وخته کی اون صداهان انرژی وارفته و فقط اوشان خیالی نقش کاغذ صفحه سر بمانسته. همه‌ته خاموشا بوستیدی. همه صداهان، و شاید هم اون دونیا و اونه آدمان، همه‌ته. چه بسا اون ذهنی کی صداهان نقشا کاغذ صفحه سر زئی، خیلی وخت ببه کی دیگه نفس نکشه. همون لحظه مانستن کی ا جمله‌یا بخاندی و بگذشت، کتاب همه‌ته لحظه‌ئن بگذشتیدی. لحظه‌ئن و تصویرانی کی دونیا حادثه‌ئن پرتب‌وتاب همهمه مئن گوما بوستیدی اگه ایا ثبت نوبوستیدی. ثبت بوبوستیدی تا پلی ببید می دونیا و تی دونیا میان. پلی می دونیا جا، اون لحظه مئن کی ا جمله‌ئنا نیویشتن درم، تی دونیا دورون، اون لحظه مئن کی اوشان خاندن ره نیشینی. من ا طرف جا کلمه‌ئن ریشته‌یا وا کونم و تو اون طرف جا اوشانا جیما کونی. زاکی‌ئن مانستن کی مامان کهنه لباسان کاموایا وا کودی و اما اونه ریشته‌یا اوسادیم و خونه دور چرخستیم تا کاموایان هم سر جیما نبید. شاید تی نسل چند سالی ا کاموایی دونیا جا دیرتر بامو ببه، اما فرض بوکون، یک روزی روزگاری دونیا یک گوشه مئن، زاکان تفریح اتو بو. هسا من کلمه‌ئن ریشته‌یا وا کونم و تو اوشانا اوسان ببر تی خود دونیا دورون تا ایا، می دونیا مئن، هم سر جیما نبید.