Opnun

Hér gerist ekkert. Ekkert verður lagað hér, ekkert rifið niður. Engin túlkun er í vændum. Engin niðurstaða. Þetta er laus endi á þræði orða sem voru einu sinni hljóð. Hljóð sem ómuðu eitt sinn hér og þar í heiminum, í einhverju horni rúmsins, eða kannski aðeins í einhverju horni mannlegs ímyndunarafls. Nú, þegar þessar línur líða fram hjá augum þínum, er orkan í þeim hljóðum fyrir löngu dofnuð, og aðeins draugsleg slóð þeirra stendur eftir á blaðsíðunni. Þau eru öll þögnuð. Öll hljóðin, og kannski líka allur sá heimur og fólkið hans. Það kann jafnvel að vera að hugurinn sem eitt sinn dró slóð þessara hljóða á blaðsíðuna hafi ekki andað í langan tíma. Rétt eins og þetta augnablik — það sem þú last þessa setningu í — er þegar liðið, eru öll augnablik þessarar bókar liðin. Augnablik og myndir sem hefðu glatast í sótthitakenndum klið heimsviðburðanna ef þau hefðu ekki verið skráð hér. Þau voru skráð til að verða brú milli heims míns og þíns. Brú frá heimi mínum, á þeirri stundu sem ég skrifa þessar setningar, til þíns, á þeirri stundu sem þú sest niður til að lesa þær. Af þessari hlið rek ég upp þráð orðanna, og af hinni hliðinni safnar þú þeim. Eins og í bernsku, þegar Maman rakti upp garnið úr gömlum fötum og við tókum þráðinn og hringsóluðum um húsið svo garnið hrúgaðist ekki saman. Kannski kom kynslóð þín nokkrum árum á eftir þessum garnheimi — en ímyndaðu þér: eitt sinn, einhvers staðar í heiminum, léku börn sér svona. Nú rek ég upp þráð orðanna, og þú tekur þau og berð þau inn í heim þinn, svo þau hrúgist ekki saman hér, í mínum heimi.