Opnun

Hér gerist ekkert. Ekkert verður lagað hér, ekkert rifið niður. Engin túlkun er í vændum. Engin niðurstaða. Þetta er laus endi á þræði orða sem voru einu sinni hljóð. Hljóð sem ómuðu eitt sinn hér og þar í heiminum, í einhverju horni rúmsins, eða kannski aðeins í einhverju horni mannlegs ímyndunarafls. Nú, þegar þessar línur líða fram hjá augum þínum, er orkan í þeim hljóðum fyrir löngu dofnuð, og aðeins draugsleg slóð þeirra stendur eftir á blaðsíðunni. Þau eru öll þögnuð. Öll hljóðin, og kannski líka allur sá heimur og fólkið hans. Það kann jafnvel að vera að hugurinn sem eitt sinn dró þessi hljóð á pappír hafi ekki andað í langan tíma. Rétt eins og þetta augnablik — það sem þú last þessa setningu í — er þegar liðið, eru öll augnablik þessarar bókar liðin. Augnablik og myndir sem hefðu glatast í sótthitakenndum klið heimsviðburðanna ef þau hefðu ekki verið skráð hér. Þau voru skráð til að verða brú milli heims míns og þíns. Brú frá heimi mínum, á þeirri stundu sem ég skrifa þessar setningar, til þíns, á þeirri stundu sem þú sest niður til að lesa þær. Af þessari hlið rek ég upp þráð orðanna, og af hinni hliðinni safnar þú honum. Eins og í bernsku, þegar Maman rakti upp garnið úr gömlum fötum og við tókum þráðinn og fórum um húsið svo garnið hrúgaðist ekki saman. Kannski kom kynslóð þín nokkrum árum of seint fyrir þennan garnaheim — en ímyndaðu þér: eitt sinn, einhvers staðar í heiminum, léku börn sér svona. Nú rek ég upp þráð orðanna, og þú tekur hann og berð hann inn í heim þinn, svo hann hrúgist ekki saman hér, í mínum heimi.