Pambuka

Ing kene, ora ana kedadeyan. Ora ana sing bakal didandani, ora ana sing bakal dijugrugake. Ora ana tafsir sing lagi tekan. Ora ana kesimpulan. Iki mung pucuk kendho saka lawe tembung-tembung sing dhek biyen tau dadi swara. Swara-swara sing tau kumandhang ing kene lan kono ing jagad, ing pojok papan, utawa mbokmenawa mung ing pojok pangangen-angené manungsa. Saiki, nalika larik-larik iki liwat ing ngarep mripatmu, energiné swara-swara mau wis suwe ilang, lan mung bayangané thok sing kari ing kaca. Kabeh wis meneng. Kabeh swara, lan mbokmenawa uga kabeh jagad kuwi sagemblenge wong-wongé. Bisa uga, pikiran sing biyen nyathet swara-swara mau ing kaca wis suwe ora ambegan. Kaya wektu iki mau — wektu sing kliwat pas kowe maca ukara iki — kabeh wektu ing buku iki wis kliwat. Wektu lan gambar-gambar sing bakal ilang ing gumrengé jagad sing ribut yen ora dicathet ing kene. Dicathet supaya dadi kreteg antarane jagadku lan jagadmu. Kreteg saka jagadku, ing wektu aku nulis ukara-ukara iki, tumuju jagadmu, ing wektu kowe njagong kanggo macané. Aku saka sisi iki, mbukak lawe tembung, lan kowe saka sisi kana, ngumpulaké. Kaya bocah cilik biyen, nalika Maman mbukak lawe saka klambi lawas, lan awaké dhéwé njupuk lawéné banjur muter-muter ing njero omah supaya lawéné ora numpuk. Mbokmenawa generasimu lair pirang-pirang taun kesuwèn kanggo jagad lawe kuwi, nanging bayangna: dhek biyen, ing pojok jagad, kaya ngono bocah-bocah dolanan. Saiki aku mbukak lawe tembung, lan kowe jupuken, gawanen mlebu jagadmu dhewe, supaya ora numpuk ing kene, ing jagadku.