გახსნა

აქ არაფერი ხდება. არაფერი გამოსწორდება, არაფერი დაიმსხვრევა. განმარტება არ მოდის. დასკვნა არ მოდის. ეს სიტყვების ძაფის თავისუფალი ბოლოა — სიტყვებისა, რომლებიც ოდესღაც ხმები იყვნენ. ხმები, რომლებიც ოდესღაც ამ სამყაროში, იქ-აქ ისმოდნენ — სივრცის რომელიმე კუთხეში, ან, იქნებ, მხოლოდ ადამიანის წარმოსახვის რომელიმე კუთხეში. ახლა, სანამ ეს სტრიქონები შენს თვალწინ გაივლიან, იმ ხმების ენერგია დიდი ხანია გაქრა, და მხოლოდ მათი ჩრდილი რჩება ქაღალდზე. ყველა ჩაჩუმდა. ყველა ხმა, და, იქნებ, მთელი ის სამყარო და მისი ხალხიც. შეიძლება, ქაღალდზე ამ ხმების კვალის დამტოვებელ გონებასაც დიდი ხანია სუნთქვა შეწყვეტილი აქვს. ისე, როგორც სწორედ ეს წამი — ის, რომელშიც ეს წინადადება წაიკითხე — უკვე გავიდა, ამ წიგნის ყველა წამი გავიდა. წამები და სურათები, რომლებიც სამყაროს მოვლენების ცხელ ხმაურში დაიკარგებოდა, აქ რომ არ ჩაწერილიყო. ჩაიწერა, რომ ჩემს სამყაროსა და შენს სამყაროს შორის ხიდი გამხდარიყო. ხიდი ჩემი სამყაროდან — იმ წამიდან, სანამ ამ წინადადებებს ვწერ — შენს სამყაროში, იმ წამამდე, სანამ მათ კითხვაზე ჩამოჯდები. ამ მხრიდან მე სიტყვების ძაფს ვახსნი, და იმ მხრიდან შენ მას ამოკრებ. ბავშვობის მსგავსად, როდესაც მამანი ძველი ტანსაცმლის ძაფს ხსნიდა, ხოლო ჩვენ ვიღებდით იმ ძაფს და სახლში ვტრიალებდით, რომ ძაფი არ დაგროვებულიყო. შეიძლება, შენი თაობა რამდენიმე წლით გვიანდება ამ ძაფების სამყაროსათვის — მაგრამ წარმოიდგინე: ოდესღაც, სამყაროს რომელიმე კუთხეში, ბავშვები ასე თამაშობდნენ. ახლა მე სიტყვების ძაფს ვახსნი, და შენ იღებ მას და შენს სამყაროში შეგაქვს, რომ აქ, ჩემს სამყაროში, არ დაგროვდეს.