Кіріспе

Мұнда ешнәрсе болмайды. Мұнда ешнәрсе түзетілмейді, ешнәрсе бұзылмайды. Ешқандай түсіндірме жоқ. Ешқандай қорытынды жоқ. Бұл — бір кезде дыбыс болған сөздер жібінің босаған ұшы. Бір кезде ғаламның осы жерінде де, ана жерінде де, кеңістіктің бір бұрышында, не болмаса тек адам қиялының бір түкпірінде ғана ширатылып жайылған дыбыстар. Енді, осы жолдар көздеріңнің алдынан өте жатқанда, сол дыбыстардың энергиясы баяғыда сөнді — бетте тек олардың елестей іздері қалды. Бәрі тынды. Барлық дыбыстар, мүмкін сол бүкіл дүние де, сол дүниенің адамдары да. Тіпті сол дыбыстардың ізін бетке түсірген ақыл да баяғыда дем алуды тоқтатқан болар. Осы сөйлемді оқып өткен сол мезетіңіз — ол да өтті, — сол секілді кітаптың барлық сәттері де өтіп кетті. Егер мұнда жазылып қалмаса, жер жүзі оқиғаларының ыстық ызыңында жоғалып кетер еді бұл сәттер мен бейнелер. Жазылып қалды — менің дүнием мен сенің дүниеңнің арасына көпір болсын деп. Менің дүниемнен — осы сөйлемдерді жазып отырған сәтімнен — сенің дүниеңе — оларды оқып отырған сәтіңе — дейінгі көпір. Осы жақтан мен сөздер жібін тарқатайын, ана жақтан сен оны жинайсың. Бала кезіміздегідей — Маман ескі киімнің жібін тарқатқанда, біз оны алып үйдің ішін айнала жүгіретін едік, жіп үйілмесін деп. Мүмкін сенің ұрпағың сол жіп дүниесінен бірнеше жылға кеш туды, бірақ елестет: бір кездері, жер жүзінің бір бұрышында, балалар осылай ойнайтын еді. Енді мен сөздер жібін тарқатайын, ал сен оны алып өз дүниеңе апар — бұл жерде, менің дүниемде, жиналып қалмасын.