អារម្ភកថា

នៅទីនេះ គ្មានអ្វីកើតឡើងទេ។ គ្មានអ្វីនឹងត្រូវបានកែតម្រូវ ហើយក៏គ្មានអ្វីនឹងត្រូវបានបំផ្លាញដែរ។ គ្មានការបកស្រាយណាមួយកំពុងមកដល់ទេ។ គ្មានការសន្និដ្ឋានណាមួយដែរ។ នេះគឺជាចុងខ្សែដែលរលុងនៃខ្សែស្រឡាយពាក្យសំដីមួយ ដែលកាលពីមុនធ្លាប់ជាសំឡេង។ សំឡេងទាំងនោះកាលពីមុនធ្លាប់រំពងនៅទីនេះនិងទីនោះក្នុងសាកលលោក នៅជ្រុងណាមួយនៃលំហ ឬប្រហែលជានៅត្រឹមជ្រុងណាមួយនៃការស្រមើស្រមៃរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ ឥឡូវនេះ ខណៈដែលបន្ទាត់ទាំងនេះកំពុងកន្លងកាត់ភ្នែករបស់អ្នក ថាមពលនៃសំឡេងទាំងនោះបានរសាត់បាត់ទៅជាយូរណាស់មកហើយ ហើយនៅសល់តែស្នាមស្រមោលរបស់វានៅលើទំព័រប៉ុណ្ណោះ។ ពួកវាទាំងអស់បានស្ងាត់ស្ងៀមទៅហើយ។ សំឡេងទាំងអស់នោះ ហើយប្រហែលជាពិភពលោកទាំងមូលនោះផងដែរ ជាមួយនឹងមនុស្សរបស់វា។ ប្រហែលជាសូម្បីតែគំនិតដែលធ្លាប់គូសដាក់សំឡេងទាំងនោះលើក្រដាស ក៏លែងដកដង្ហើមអស់រយៈពេលយូរមកហើយដែរ។ ដូចគ្នានឹងពេលនេះឯង — ពេលដែលអ្នកអានប្រយោគនេះ — បានកន្លងផុតទៅ គ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់នៃសៀវភៅនេះក៏បានកន្លងផុតទៅដែរ។ ពេលវេលានិងរូបភាពទាំងនោះ ប្រាកដជានឹងបាត់បង់ទៅក្នុងសំណើចអឺងកង្វល់នៃព្រឹត្តិការណ៍ពិភពលោក ប្រសិនបើពួកវាមិនត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅទីនេះ។ ពួកវាត្រូវបានកត់ត្រាទុក ដើម្បីក្លាយជាស្ពានមួយភ្ជាប់រវាងពិភពលោករបស់ខ្ញុំ និងពិភពលោករបស់អ្នក។ ស្ពានពីពិភពលោករបស់ខ្ញុំ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងសរសេរប្រយោគទាំងនេះ ទៅកាន់ពិភពលោករបស់អ្នក ក្នុងពេលដែលអ្នកអង្គុយចុះអានវា។ ពីខាងនេះ ខ្ញុំស្រាយខ្សែស្រឡាយពាក្យសំដីនេះចេញ ហើយពីខាងនោះ អ្នកប្រមូលវាមកជាមួយគ្នា។ ដូចនៅសម័យកុមារភាព កាលដែលម៉ាម៉ាន់ធ្លាប់ស្រាយអំបោះពីសម្លៀកបំពាក់ចាស់ៗ ហើយពួកយើងយកខ្សែនោះ ដើរវិលក្នុងផ្ទះ ដើម្បីកុំឱ្យអំបោះនោះគរជាគំនរ។ ប្រហែលជាជំនាន់របស់អ្នកបានមកដល់យឺតជាងពិភពអំបោះនោះពីរបីឆ្នាំ ប៉ុន្តែសូមស្រមៃមើល៖ ថ្ងៃមួយកាលពីអតីតកាល នៅជ្រុងណាមួយនៃពិភពលោក កុមារធ្លាប់លេងគ្នាបែបនេះឯង។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំស្រាយខ្សែស្រឡាយពាក្យសំដីនេះចេញ ហើយអ្នកយកវាទៅផ្ទុកនៅក្នុងពិភពលោករបស់អ្នកផ្ទាល់ ដើម្បីកុំឱ្យវាគរជាគំនរនៅទីនេះ ក្នុងពិភពលោករបស់ខ្ញុំ។