Vekirin

Li vir tiştek nabe. Tiştek li vir nayê sererast kirin an jî xira kirin. Tu şirove nayê. Tu encam nayê. Ev dawiya azad a rêzika peyvên ku carekê deng bûne ye. Dengên ku carekê li vir û wir di gerdûnê de, li quncikekî ji fezayê, an jî belkî tenê di xeyala mirovekî de pêçiyan û niha ku ev rêz di ber çavên te re derbas dibin, ji mêj ve enerjiya wan dengan ew bûye û tenê şopa wan a xeyalî li ser rûpelê kaxizê maye. Hemûyan bêdeng bûn. Hemû deng, û belkî jî tevahiya wê cîhanê û mirovên wê. Belkî jî hişê ku cara şopa dengan li ser rûpelê kaxizê dida, ji mêj ve nefes nafikîne. Wek vê gavên ku te ev hevok xwend û derbas bû — hemû gavên pirtûkê derbas bûne. Gav û wêneyên ku di nefeseke germ a pêvajoyên cîhanê de winda dibûn, heke li vir nehatibûna nivîsandin. Hatin nivîsandin da ku bibin pireke di navbera cîhana min û cîhana te de. Pirek ji cîhana min, di gavê ku van hevokên dinivîsim de, bo cîhana te, di gavê ku rûdinêvî û dixwîniyan de. Ji vê alî ve, ez rêzika peyvan vedkim û ji wî alî ve, tu wan dicivin. Mîna zaroktiyê — dema Maman kemaxa cilên kevn vedikir û em rêzikê digirtin û dora malan digeryan da ku kemaxa li ser hev bihev nebûya. Belkî nifşa te çend salên dereng hat ji bo wê cîhana kemaxa — lê bifikire: rojekê, li quncikekî ji cîhanê, lîstika zarokan wiha bû. Niha ez rêzika peyvan vedkim û tu wê bigire û bibe cîhana xwe, da ku li vir, di cîhana min de, li ser hev bihev nebe.