ບົດເປີດ

ບ່ອນນີ້ ບໍ່ມີຂ່າວຫຍັງ. ບໍ່ມີຫຍັງຈະຖືກແກ້ໄຂໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຫລືຖືກທໍາລາຍລົງ. ບໍ່ມີການຕີຄວາມ ຫລືການສະຫລຸບກໍາລັງມາ. ນີ້ຄືປາຍເສັ້ນດ້າຍຂອງຄໍາເວົ້າ ທີ່ເຄີຍເປັນສຽງມາກ່ອນ. ສຽງທີ່ເຄີຍດັງກ້ອງຢູ່ບ່ອນນີ້ ແລະ ບ່ອນນັ້ນຂອງຈັກກະວານ ຢູ່ມຸມນຶ່ງຂອງອາວະກາດ ຫລືບາງທີພຽງແຕ່ຢູ່ມຸມນຶ່ງຂອງຈິນຕະນາການມະນຸດ. ດຽວນີ້ ໃນຂະນະທີ່ແຖວເຫລົ່ານີ້ຜ່ານໜ້າຕາຂອງທ່ານໄປ ພະລັງງານຂອງສຽງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຈາງລົງມາດົນແລ້ວ ແລະ ມີພຽງແຕ່ຮ່ອງຮອຍໃນຈິນຕະນາການຂອງພວກມັນທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ເທິງໜ້າເຈ້ຍ. ພວກມັນທັງໝົດໄດ້ງຽບໄປແລ້ວ. ສຽງທັງໝົດ ແລະ ບາງທີໂລກທັງໝົດນັ້ນ ພ້ອມກັບຄົນຂອງມັນ ກໍເຊັ່ນກັນ. ບາງທີແມ່ນແຕ່ຈິດໃຈທີ່ເຄີຍຂີດຂຽນສຽງເຫລົ່ານີ້ລົງເທິງໜ້າເຈ້ຍ ກໍອາດບໍ່ໄດ້ຫາຍໃຈມາດົນແລ້ວ. ຄືກັນກັບຂະນະນີ້ — ຂະນະທີ່ທ່ານກໍາລັງອ່ານປະໂຫຍກນີ້ — ໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ ທຸກຂະນະຂອງຫນັງສືເຫລັ້ມນີ້ກໍໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວເຊັ່ນກັນ. ຂະນະ ແລະ ພາບຕ່າງໆ ທີ່ຈະສູນຫາຍໄປໃນສຽງອຶກກະທຶກອັນຮ້ອນແຮງຂອງເຫດການໃນໂລກ ຖ້າບໍ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ບ່ອນນີ້. ພວກມັນຖືກບັນທຶກໄວ້ ເພື່ອກາຍເປັນຂົວຕໍ່ລະຫວ່າງໂລກຂອງຂ້ອຍ ແລະ ໂລກຂອງທ່ານ. ຂົວຈາກໂລກຂອງຂ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກໍາລັງຂຽນປະໂຫຍກເຫລົ່ານີ້ ໄປສູ່ໂລກຂອງທ່ານ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານນັ່ງລົງອ່ານມັນ. ຂ້ອຍຄາຍເສັ້ນດ້າຍຂອງຄໍາເວົ້າອອກຈາກຝັ່ງນີ້ ແລະ ທ່ານເກັບມັນຈາກຝັ່ງນັ້ນ. ຄືກັນກັບຕອນເປັນເດັກນ້ອຍ ເມື່ອມາມານແກະດ້າຍໄໝຈາກເສື້ອຜ້າເກົ່າ ແລ້ວພວກເຮົາຈັບເສັ້ນດ້າຍນັ້ນແລ່ນວົນອ້ອມເຮືອນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ດ້າຍໄໝກອງທັບກັນ. ບາງທີຄົນຮຸ່ນຂອງທ່ານອາດເກີດຊ້າກວ່າໂລກແຫ່ງດ້າຍໄໝນັ້ນສອງສາມປີ ແຕ່ຈົ່ງລອງນຶກພາບເບິ່ງ: ມື້ນຶ່ງ ບ່ອນນຶ່ງຂອງໂລກ ນີ້ຄືວິທີທີ່ເດັກນ້ອຍຫລິ້ນກັນ. ດຽວນີ້ ຂ້ອຍຄາຍເສັ້ນດ້າຍຂອງຄໍາເວົ້າອອກ ແລ້ວທ່ານຈົ່ງເກັບມັນໄປ ພາເຂົ້າສູ່ໂລກຂອງທ່ານເອງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມັນກອງທັບກັນຢູ່ບ່ອນນີ້ ໃນໂລກຂອງຂ້ອຍ.