سرآغاز
ایچَه خَوَری نی. قرار نی چیزی دُرُس بو، یا خراو. تفسیر و نتیجهگیری مِن رَه نی. ایچَه سرِ رِشتهی کلمهیایی هِه که یه زمانی دَنگ بییِنه. دَنگیایی که یه روزی ایچَه و اوچَهیِ دنیا، مِن گوشهای وِ فضا یا شاید فقط مِن خیالِ آدمیزادی پیچِسِّنه و ایسَه که ای خطیا وِ وَرِ تیهیات رد میبوئِن، فِرَه وقته که دیه انرژیِ او دَنگیا تحلیل رَتِه و فقط نقشِ خیالیسو رویِ صفحهی کاغذ مَنِه. همهسو خاموش بییِنه. همهی دَنگیا، و شاید هم همهی او دنیا و آدمیاش. چهبسا او ذهنی که نقشِ دَنگیا نه رویِ صفحهی کاغذ میزَه، فِرَه وقت بو که دیه نفس نمیکِشه. عینِ همی لحظهای که ای جمله نه خوندی و گذشت، همهی لحظهیا ای کتاو گذشتِنه. لحظهیا و تصویریایی که مِن هیاهویِ پُرتَوِ حادثهیایِ دنیا گم میبییِن اَر ایچَه ثبت نمیبییِن. ثبت بییِن تا پُلی بوئِن مِنِ میونِ دنیایِ مِه و دنیایِ تو. پُلی وِ دنیایِ مِه مِن او لحظهای که دارِم ای جملهیا نه مینویسِم، وِ دنیایِ تو مِن او لحظهای که وِ خوندِنسو مینیشی. مِه وِ ای وَر، رِشتهی کلمهیا نه واز میکنم و تو وِ او وَر جمعسو میکنی. عینِ بچگییا که مامان کاموایِ لباسکُهنهیا نه واز میکِرد و ایما رِشتهسه وَرمیداشتیم و دورِ هونه میگشتیم تا کامواها روی هم جمع نَبوئِن. شاید نسلِ تو چن سالی دیرتر وِ ای دنیایِ کاموایی بییه، اما خیال بکو، یه روزی روزگاری مِن گوشهای وِ دنیا، تفریحِ بچهیا ای جوری بییه. ایسَه مِه رِشتهی کلمهیا نه واز میکنم و تو وَرِسو دار بُوَر مِن دنیایِ خوت تا ایچَه، مِن دنیایِ مِه، روی هم جمع نَبوئِن.