Отворање

Тука ништо не се случува. Ништо нема да биде исправено, ниту срушено. Никакво толкување не следи. Никаков заклучок. Ова е слободниот крај на нишка од зборови кои некогаш биле звуци. Звуци кои некогаш одекнувале тука и таму низ светот, во некој агол на просторот, или можеби само во некој агол на човечката имагинација. Сега, додека овие редови поминуваат пред твоите очи, енергијата на тие звуци одамна е изгасната, и на страницата останал само нивниот призрачен траг. Сите замолкнале. Сите звуци, и можеби целиот оној свет и сите негови луѓе. Можно е дури и умот кој некогаш ги втиснувал трагите на тие звуци на хартија одамна да не дише. Исто како овој миг — оној во кој штотуку ја прочита оваа реченица — веќе поминал, сите мигови на оваа книга поминале. Мигови и слики кои би се изгубиле во трескавото бучење на светските настани да не биле запишани тука. Беа запишани за да станат мост меѓу мојот свет и твојот. Мост од мојот свет, во мигот кога ги пишувам овие реченици, до твојот, во мигот кога седнуваш да ги читаш. Од оваа страна јас ја одмотувам нишката на зборовите, а од другата страна ти ги собираш. Како во детството, кога Маман ја расплетуваше преѓата од старите облеки, а ние ја земавме нишката и шетавме низ куќата за преѓата да не се натрупува. Можеби твојата генерација дошла неколку години подоцна од тој свет на преѓа — но замисли: некогаш, некаде во светот, децата така си играле. Сега јас ја одмотувам нишката на зборовите, а ти земи ги и однеси ги во твојот свет, за да не се натрупаат тука, во мојот свет.