ആമുഖം

ഇവിടെ ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല. ഒന്നും ശരിയാക്കപ്പെടാൻ പോകുന്നില്ല, ഒന്നും തകർക്കപ്പെടാൻ പോകുന്നില്ല. ഒരു വ്യാഖ്യാനവും വരുന്നില്ല. ഒരു നിഗമനവും ഇല്ല. ഒരിക്കൽ ശബ്ദങ്ങളായിരുന്ന വാക്കുകളുടെ നൂലിന്റെ അഴിഞ്ഞ അറ്റമാണിത്. ഒരു കാലത്ത് പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഇവിടെയും അവിടെയും, ആകാശത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു മൂലയിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ മനുഷ്യ ഭാവനയുടെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ മാത്രം ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾ. ഇപ്പോൾ, ഈ വരികൾ നിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ ശബ്ദങ്ങളുടെ ഊർജ്ജം എന്നേ ഒടുങ്ങിപ്പോയി; അവയുടെ നിഴൽ മാത്രം, ആ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഛായ മാത്രം, താളിൽ അവശേഷിക്കുന്നു. എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി. എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും, ഒരുപക്ഷേ ആ ലോകവും അതിലെ മനുഷ്യരും കൂടി. ഒരിക്കൽ ഈ ശബ്ദങ്ങളുടെ അടയാളം കടലാസ്സിൽ വരച്ചിട്ട ആ മനസ്സ് ഏറെക്കാലമായി ശ്വാസം വലിക്കുന്നില്ലായിരിക്കും. നീ ഈ വാക്യം വായിക്കവേ കടന്നുപോയ ആ നിമിഷം പോലെ — ഈ പുസ്തകത്തിലെ എല്ലാ നിമിഷങ്ങളും കടന്നുപോയി. ഇവിടെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ലോക സംഭവങ്ങളുടെ ജ്വരബാധിതമായ ഒഴുക്കിൽ അലിഞ്ഞുപോകുമായിരുന്ന നിമിഷങ്ങളും ദൃശ്യങ്ങളും. എന്റെ ലോകവും നിന്റെ ലോകവും തമ്മിൽ ഒരു പാലമാകട്ടെ എന്ന് കരുതി അവ രേഖപ്പെടുത്തി. ഞാൻ ഈ വാക്യങ്ങൾ എഴുതുന്ന നിമിഷത്തിൽ എന്റെ ലോകത്തു നിന്ന്, നീ വായിക്കാൻ ഇരിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ നിന്റെ ലോകത്തേക്ക് ഒരു പാലം. ഈ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഞാൻ വാക്കുകളുടെ നൂൽ അഴിക്കുന്നു, മറ്റേ ഭാഗത്ത് നിന്ന് നീ അത് ഒരുമിച്ചു കൂട്ടുന്നു. ബാല്യകാലത്ത് മാമൻ പഴയ വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് കമ്പിളി നൂൽ അഴിക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ആ നൂൽ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് വീടിനകത്ത് നടക്കുമായിരുന്നു — നൂൽ കൂട്ടിക്കെട്ടാതിരിക്കാൻ. ഒരുപക്ഷേ നിന്റെ തലമുറ ആ നൂൽ ലോകത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ വൈകിയെത്തിയതാകാം — പക്ഷേ ഒന്ന് ഭാവനയിൽ കണ്ടുകൊള്ളൂ: ഒരിക്കൽ, ലോകത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു മൂലയിൽ, കുട്ടികൾ ഇങ്ങനെ കളിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ വാക്കുകളുടെ നൂൽ അഴിക്കുന്നു, നീ അത് കൈക്കൊണ്ട് നിന്റെ സ്വന്തം ലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ — ഇവിടെ, എന്റെ ലോകത്ത്, കൂട്ടിക്കെട്ടാതിരിക്കാൻ.