Оршил

Энд юу ч болохгүй. Энд юу ч засагдахгүй, юу ч нурахгүй. Ямар ч тайлбар ирэхгүй. Ямар ч дүгнэлт ирэхгүй. Энэ бол нэгэн цагт дуу байсан үгсийн утасны суларсан үзүүр юм. Нэгэн цагт орчлонгийн энд тэнд, орон зайн нэгэн булан дамжин, эсвэл зөвхөн хүний төсөөллийн нэгэн буланд ороод гарсан дуу чимээнүүд. Одоо, эдгээр мөрүүд таны нүдний өмнөгүүр өнгөрөх мөчид тэр дуунуудын эрч хүч аль эрт мөхсөн — хуудас дээр зөвхөн тэдний сүүдрийн мөр үлдсэн. Бүгд чимээгүй болсон. Бүх дуу чимээ, магадгүй тэр бүхэл дэлхий ч, түүний хүмүүс ч. Тэр дуунуудын ул мөрийг хуудсанд тодруулж байсан оюун ухаан ч аль эрт амьсгалаа тасалсан байж ч мэднэ. Яг л энэ өгүүлбэрийг уншаад өнгөрсөн тэр мөч — тэр мөч аль хэдийн өнгөрсөн шигээ, номын бүх мөчүүд өнгөрсөн. Энд бичигдээгүй бол дэлхийн үйл явдлуудын халуун шуугианд алдагдах байсан тэр мөчүүд, тэр зургууд. Бичигдсэн — миний дэлхий ба чинийхний хооронд гүүр болтугай гэж. Эдгээр өгүүлбэрийг бичиж байгаа мөчийн миний дэлхийгээс, тэдгээрийг уншиж суух мөчийн чиний дэлхий рүү чиглэсэн гүүр. Энэ талаасаа би үгсийн утсыг задлан гаргана, нөгөө талаасаа чи түүнийг цуглуулж ав. Хүүхэд насанд маман хуучин хувцасны ноосон утсыг ирж байхад бид тэр утсыг авч, байшин дотуур эргэлдэн гүйдэг байсан шиг — ноос овоорохооргүй гэж. Магадгүй чиний үе хэдэн жилийн дараа тэр ноосны дэлхийд төрсөн байж ч мэднэ, гэхдээ төсөөл: нэг л цагт дэлхийн нэгэн буланд хүүхдүүд ийнхүү тоглодог байсан. Одоо би үгсийн утсыг задлан гаргана, чи түүнийг авч өөрийн дэлхий дээрээ авч яв — энд, миний дэлхийд, овоорохгүйн тулд.