उद्घाटन

इथे काही घडत नाही. काहीही ठीक होणार नाही, काहीही उद्ध्वस्त होणार नाही. कोणताही अर्थ लावला जाणार नाही. कोणताही निष्कर्ष नाही. हा त्या शब्दांच्या धाग्याचा सुटलेला टोक आहे जे कधीकाळी ध्वनी होते. असे ध्वनी जे एकेकाळी विश्वात इथे-तिथे घुमत होते — अवकाशाच्या एखाद्या कोपऱ्यात, किंवा कदाचित एखाद्या मानवी कल्पनाशक्तीच्या कोपऱ्यात. आता, या ओळी तुमच्या डोळ्यांसमोरून जात असताना, त्या ध्वनींची ऊर्जा केव्हाच विरून गेली आहे, आणि पानावर केवळ त्यांचा भासमय ठसा उरला आहे. सारे शांत झाले आहेत. सारे ध्वनी, आणि कदाचित तो सारा संसारही, आणि त्यातील सारी माणसे. कदाचित ज्या मनाने हे ध्वनी कागदावर उतरवले होते, ते मन खूप काळापासून श्वास घेत नसेल. जसा हा क्षण — हे वाक्य वाचताना जो क्षण निघून गेला — संपला आहे, तसेच या पुस्तकातील सारे क्षण संपले आहेत. असे क्षण आणि प्रतिमा जे जगाच्या घटनांच्या तापट गजबजाटात हरवून गेले असते, जर ते इथे लिहून ठेवले नसते. लिहून ठेवले गेले, जेणेकरून माझ्या जगाचा आणि तुमच्या जगाचा दरम्यान एक सेतू बनावा. एक सेतू — त्या क्षणाच्या माझ्या जगातून, जेव्हा मी हे वाक्य लिहीत आहे, त्या क्षणाच्या तुमच्या जगापर्यंत, जेव्हा तुम्ही हे वाचायला बसता. या बाजूने मी शब्दांचा धागा उलगडतो, आणि त्या बाजूने तुम्ही तो गोळा करता. जसे लहानपणी मामान जुन्या कपड्यांचे सूत सोडवत असत, आणि आम्ही तो धागा घेऊन घरभर फिरत असू जेणेकरून सूत एकावर एक साचू नये. कदाचित तुमची पिढी त्या सुताच्या दुनियेपासून काही वर्षे उशिरा आली असेल — पण कल्पना करा: एकेकाळी, जगाच्या एखाद्या कोपऱ्यात, मुले अशीच खेळत होती. आता मी शब्दांचा धागा उलगडतो — तो उचलून घ्या आणि तुमच्या स्वतःच्या जगात घेऊन जा, जेणेकरून तो इथे, माझ्या जगात, साचत राहू नये.