سرآغاز

اینجه هیچ خبری نی‌یه. قرار نی‌یه چیزی درست بَواشه، یا ویرون. تفسیر و نتیجه‌گیری راه دله نی‌یه. اینتا اون کلمه‌هایِ رشته‌ی سر هسته که یک زمونی صدا بی‌نه. اون صداها که یک روز دنیایِ اینجه و اونجه، فضایِ یک گوشه دله یا شاید فقط یک آدمِ خیالِ دله دَپیتِنه و اسا که اینتا خط‌ها ته چشِ جلو جا گذرنّه، خله وقته که اون صداهایِ توش تحلیل بورده و فقط وِشونِ خیالی نقش کاغذِ صفحه‌ی سر بَمونده. همه‌شون خاموش بَیینه. همه‌ی صداها، و شاید همه‌ی اون دنیا و وِنه آدم‌ها هم. چه‌بسا اون ذهنی که صداهایِ نقش ره کاغذِ صفحه‌ی سر زوئه، خله وقت بائه که دیگه نفس نَکِشِنه. درست همینتا لحظه واری که اینتا جمله ره بَخوندِستی و بگذشته، کتابِ همه‌ی لحظه‌ها بگذشتنه. اون لحظه‌ها و تصویرها که دنیایِ حادثه‌هایِ پرتب‌وتابِ همهمه‌ی دله گم بَیی‌بینه اگه اینجه ثبت نَیی‌بینه. ثبت بَیینه تا پِلی بَواشِن مه دنیا و ته دنیایِ میون. پِلی مه دنیا جه، اون لحظه که دارمه اینتا جمله‌ها ره نویسمبه، به ته دنیا، اون لحظه که وِشونِ بَخوندِستِن وسّه نیشِنی. من این وَر جه، لغت‌هایِ رشته ره واز کِمبه و ته اون وَر جه وِشون ره جمع کِنی. بچگی‌ها واری که مامان کهنه‌لباس‌هایِ کاموا ره واز کِرده و اما وِنه رشته ره گیتمی و خِنه‌ی دور گردِستمی تا کامواها همدیگه‌ی سر جمع نَواشِن. شاید ته نسل چند سالی اینتا کاموایی دنیایِ پشت سر بی‌بائه، اما فرض هاکِن، یک روزی روزگاری دنیایِ یک گوشه دله، وَچونِ تفریح اینتی بی‌یه. اسا من لغت‌هایِ رشته ره واز کِمبه و ته وِشون ره وَردار بَور شه دنیایِ دله تا اینجه، مه دنیایِ دله، همدیگه‌ی سر جمع نَواشِن.