Uptakt

Hier passeert nix. Dor warrt nix in Ordnung bröcht un nix afreten. Keen Utleggen is ünnerwegens. Keen Slotfolg. Dit is dat lose Enn vun en Faden vun Wöör, de mal Kläng weern. Kläng, de mal hier un dor dör dat Weltall wedderhallt hebbt, in en Eck vun'n Ruum, oder villicht bloots in en Eck vun en minschlichen Fantasie. Nu, wielt disse Regen vör dien Ogen vörbigaht, is de Energie vun disse Kläng al lang wedder verswunnen, un bloots ehr Schemenspoor is op de Siet bleven. Se sünd all still worrn. All de Kläng, un villicht ook de ganze Welt un all ehr Lüüd. Dat kann sien, dat de Geist, de disse Kläng op de Siet schreven hett, all lang nich mehr aatmt. Jüst as disse Ogenblick – in den du dissen Satz leest – al vörbi is, so sünd all Ogenblicken vun dit Book vörbi. Ogenblicken un Biller, de in dat hitzig Bruusen vun de Weltgeschehnissen verloren gahn weern, wenn se hier nich upschreven weern. Se sünd upschreven worrn, üm en Bröch to warrn twüschen mien Welt un dien. En Bröch vun mien Welt, in den Ogenblick, wo ik disse Sätz schriev, to dien Welt, in den Ogenblick, wo du di hensettst, üm se to lesen. Van disse Siet af wickel ik den Faden vun Wöör af, un du sammelst de Wöör van jene Siet. Grad so as in de Kinnertiet, wenn Maman dat Garn van ole Kleder afwickeln dee un wi den Faden nehmen deen un dör dat Huus lopen sünd, dormit dat Garn sik nich op'nanner höüpt harr. Villicht is dien Generatschoon en poor Johr to laat för disse Garn-Welt kamen, aver stell di vör: mal, irgendwo op de Welt, weer dat Speel vun de Kinner so. Nu wickel ik den Faden vun Wöör af, un du nimmst de Wöör un dröagst se in dien egen Welt, dormit se sik hier, in mien Welt, nich op'nanner höpt.