सुरुवात

यहाँ केही हुँदैन। न केही सुध्रिनेछ, न केही भत्किनेछ। कुनै व्याख्या आउँदैछैन। कुनै निष्कर्ष पनि होइन। यो ती शब्दहरूको धागोको फुत्केको छेउ हो जुन एक समय ध्वनिहरू थिए। यस्ता ध्वनिहरू जुन एक समय ब्रह्माण्डमा यता र उता गुञ्जिन्थे — अन्तरिक्षको कुनै कुनामा, वा सायद केवल कुनै मानिसको कल्पनाको कुनामा। अहिले, जब यी पंक्तिहरू तपाईंको आँखाअगाडि बग्दैछन्, ती ध्वनिहरूको ऊर्जा धेरै पहिले नै विलीन भइसकेको छ, र पानामा केवल तिनको छायाचित्र मात्र बाँकी छ। सबै मौन भइसकेका छन्। सबै ध्वनिहरू, र सायद त्यो सारा संसार पनि, त्यसका मानिसहरूसमेत। सायद ती ध्वनिहरूलाई कागजमा उतार्ने त्यो मन पनि लामो समयदेखि सास फेरिरहेको छैन। जसरी यो क्षण — जुन यो वाक्य पढ्दा बित्यो — बितिसकेको छ, त्यसैगरी यस पुस्तकका सबै क्षणहरू बितिसकेका छन्। यस्ता क्षण र दृश्यहरू जुन संसारका घटनाहरूको ज्वरग्रस्त होहल्लामा हराउने थिए, यदि यहाँ लेखिएका नभएका भए। यिनलाई लेखियो ताकि मेरो संसार र तपाईंको संसारबीच एउटा पुल बन्न सकोस्। एउटा पुल — मेरो संसारबाट, जुन क्षणमा म यी वाक्यहरू लेखिरहेको छु, तपाईंको संसारसम्म, जुन क्षणमा तपाईं यिनलाई पढ्न बस्नुहुन्छ। यता म शब्दहरूको धागो फुकाउँछु, र उता तपाईंले त्यसलाई बटुल्नुहुन्छ। जसरी बाल्यकालमा मामानले पुराना लुगाहरूबाट धागो उधिन्नुहुन्थ्यो, र हामी त्यसको धागो समातेर घरभरि घुम्थ्यौं ताकि धागो थुप्रिन नपाओस्। सायद तपाईंको पुस्ता त्यो धागोको संसारभन्दा केही वर्ष पछि आयो होला — तर कल्पना गर्नुहोस्: एक समय थियो, संसारको कुनै कुनामा, जब बालबालिकाहरू यसरी नै खेल्थे। अहिले म शब्दहरूको धागो फुकाउँछु — तपाईंले त्यसलाई समातेर आफ्नो संसारमा लैजानुहोस्, ताकि यहाँ, मेरो संसारमा, त्यो थुप्रिन नपाओस्।