Opening

Hier gebeurt niets. Hier zal niets worden rechtgezet of afgebroken. Er komt geen interpretatie. Geen conclusie. Dit is het losse uiteinde van een draad van woorden die ooit klanken waren. Klanken die ooit hier en daar in het universum weerklonken, in een hoek van de ruimte, of misschien slechts in de verbeelding van een mens. Nu, terwijl deze regels voor je ogen passeren, is de energie van die klanken allang weggeëbd, en blijft alleen hun spookachtige spoor over op de bladzijde. Ze zijn allemaal verstomd. Alle klanken, en misschien ook die hele wereld en haar mensen. Het kan zelfs zijn dat de geest die ooit het spoor van die klanken op papier zette al lang niet meer ademt. Net zoals dit moment — het moment waarop je deze zin las — al voorbij is, zijn alle momenten van dit boek voorbij. Momenten en beelden die verloren zouden zijn gegaan in het koortsachtige gemurmel van de gebeurtenissen in de wereld als ze hier niet waren opgeschreven. Ze werden opgeschreven om een brug te worden tussen mijn wereld en de jouwe. Een brug van mijn wereld, op het moment dat ik deze zinnen schrijf, naar die van jou, op het moment dat je gaat zitten om ze te lezen. Van deze kant wikkel ik de draad van woorden af, en van de andere kant verzamel jij ze. Zoals in onze kindertijd, toen Maman het garen uit oude kleren losmaakte, en wij de draad namen en ermee rondjes door het huis liepen zodat het garen zich niet zou ophopen. Misschien kwam jouw generatie een paar jaar na die wereld van garen, maar stel je voor: ooit, ergens ter wereld, speelden kinderen zo. Nu wikkel ik de draad van woorden af, en jij raapt ze op en draagt ze jouw eigen wereld in, zodat ze zich hier, in mijn wereld, niet ophopen.