Dubertura

Aicí se passa res. Res se va pas adobar, ni s'esfondrar. Ven pas cap d'interpretacion. Cap de conclusion. Aquò's lo cap sortent d'un fial de paraulas qu'èran, un temps, de sons. De sons que un jorn ressonèron aicí e alà per l'univèrs, dins qualque cornièr de l'espaci, o benlèu solament dins un cornièr de l'imaginacion umana. Ara, mentre aquestas linhas passan davant tos uèlhs, l'energia d'aqueles sons s'es fa temps extinguida, e demòra pas que son rastre fantasmal sus la pagina. Totes se son taisats. Totes los sons, e benlèu tanben tot aquel monde e sa gent. Pòt èsser que la ment que un jorn traçèt aqueles sons sul papièr aja pas respirat dempuèi longtemps. Tal coma aqueste meteis moment passèt mentre legiás aquesta frasa, totes los moments d'aqueste libre son passats. Moments e imatges que s'aurián perduts dins lo brut febril dels eveniments del monde se èran pas estats enregistrats aicí. Foguèron enregistrats per se convertir en un pont entre mon monde e lo tieu. Un pont dempuèi mon monde, a l'instant que escrivi aquestas frasas, dusca al tieu, a l'instant que t'assietas per las legir. D'aqueste costat, ieu desfaci lo fial de las paraulas, e de l'autre, tu lo recuèlhes. Coma dins l'enfança, quand Maman desfasiá lo fial de lana dels vestits vièlhs, e nosautres arrapàvem lo fial e viràvem per dedins l'ostal per que la lana s'amolonèsse pas. Benlèu ta generacion arribèt qualques ans tròp tard dins aquel monde del fial de lana, mas imagina: un còp, dins qualque recanton del monde, los mainatges jogavan atal. Ara ieu desfaci lo fial de las paraulas, e tu lo recuèlhes e l'emportas cap a ton monde, per que se n'amolonon pas aquí, dins mon monde.