Abertura

Inoghe non sutzedit nudda. No est chi calecuna cosa s'apat a acontzare, o a dirroccare. Peruna interpretatzione, peruna cunclusione sunt in caminu. Custu est su cabu iscioltu de unu filu de fueddos chi, unu tempus, fiant boghes. Boghes chi, unu die, in custu logu e in cust'àteru de su mundu, in un'incàntu de s'ispàtziu o forsis feti in un'incàntu de s'immaginatzione umana — e immoi chi custas ríngias passant a in antis de is ogros tuos, dae meda tempus s'energia de cussas boghes s'est isperdida e non abarrat àteru che sa traza issoro, imaginària, in pàgina de paperi. Totu si sunt callidas. Totu is boghes, e forsis puru totu cuddu mundu e sa gente sua. Diat pòdere èssere chi sa mente chi tratzaiat is boghes in pàgina de paperi, dae meda no arrespirit prus. Comente etotu custu momentu chi as lègiu custa fràsia est colau, totu is momentos de su libru sunt colados. Momentos e imàgines chi, in su burdellu carrigadu de is acontessimentos de su mundu, si diant èssere pèrdidos si inoghe no fiant istados registrados. Registrados sunt istados po diventare unu ponte intre su mundu meu e su mundu tuo. Unu ponte dae su mundu meu, in su momentu chi so iscriende custas fràsias, a su mundu tuo, in su momentu chi ti setzis a lègiu·las. Deo, dae custa parte, isolvo su filu de is fueddos, e tue, dae cudda parte, lu recollis. Comente in sa pipiesa, cando Maman isolveiat su filu de lana de is bestires betzos, e nois pigaìamus su filu e giraìamus intro de sa domo po chi su filu de lana non s'ammuntonesset. Forsis sa generatzione tua est arribada unos cantos annos a pustis de custu mundu de filos, ma imàgina: unu die, in un'incàntu de su mundu, is pipios si trastulaiant gasi. Immoi deo isolvo su filu de is fueddos e tue leadilu, giaghelu in su mundu tuo, po chi no si ammuntonent inoghe, in su mundu meu.