ආරම්භය
මෙහි කිසිවක් සිදු නොවෙයි. කිසිවක් හරි යන්නේවත් නැහැ, කඩා වැටෙන්නේවත් නැහැ. විවරණයක් එන්නේ නැහැ. නිගමනයක්වත් නැහැ. මෙය වචනවල නූලක ලිහිල් කෙළවරයි — වරෙක හඬ වූ වචන. විශ්වයේ මෙතැනත් අතැනත්, අවකාශයේ කොනක, හෝ සමහරවිට මිනිස් පරිකල්පනයක කොනක පමණක් වරෙක නාද වුණු හඬවල්. දැන්, මේ පේළි ඔබේ ඇස් ඉදිරියෙන් ගමන් කරන අතරේ, එම හඬවල ශක්තිය බොහෝ කලකට පෙර ක්ෂය වී ඇති අතර, කඩදාසියේ ඉතිරි වී ඇත්තේ ඒවායේ සෙවනැල්ල පමණි. ඒ සියල්ල නිහඬ වී ඇත. සියලුම හඬවල්, සහ සමහරවිට එම මුළු ලෝකයම, එහි මිනිසුන් සමඟ. සමහරවිට හඬවල් කඩදාසියේ සටහන් කළ මනසවත් බොහෝ කලක සිට හුස්ම නොගනී. හරියටම ඔබ මේ වාක්යය කියවූ මොහොත ගෙවී ගිය ලෙසම, මේ පොතේ සියලුම මොහොත් ගෙවී ගොස් ඇත. ලෝකයේ සිදුවීම්වල උණුසුම් කලබලයේ මෙහි සටහන් නොවුණා නම් නැති වී යනු ඇති මොහොත් සහ රූප. මගේ ලෝකයත් ඔබේ ලෝකයත් අතර පාලමක් වීමට ඒවා සටහන් කරන ලදී. මම මේ වාක්ය ලියන මොහොතේ මගේ ලෝකයේ සිට, ඔබ ඒවා කියවීමට වාඩි වන මොහොතේ ඔබේ ලෝකයට පාලමක්. මම මේ පැත්තෙන් වචන නූල ලිහිල් කරමි, ඔබ අනික් පැත්තෙන් එය එකතු කර ගනියි. අපේ කුඩා කාලේ මාමන් පරණ ඇඳුම්වල නූල් ලිහිල් කරද්දී, අපි ඒ නූල අරගෙන, එය එක තැන ගොඩ නොගැසෙන්නට ගෙය ඇතුළේ එහා මෙහා දුවපු වගේ. ඔබේ පරම්පරාව නූල්වල ලෝකයෙන් වසර කිහිපයකට පසුව උපන් ඇති, නමුත් සිතන්න, එක් කලෙක, ලෝකයේ කොනක, දරුවන් සෙල්ලම් කළේ මෙසේය කියලා. දැන් මම වචන නූල ලිහිල් කරමි, ඔබ එය අරගෙන ඔබේම ලෝකයට රැගෙන යන්න, එය මෙහි, මගේ ලෝකයේ, එක තැන ගොඩ නොගැසෙන්නට.