Furaha

Halkan, waxba kama dhacayaan. Waxba lama hagaajin doono, waxna lama dumin doono. Faallo imanaysa ma jirto. Gabagabo imanaysa ma jirto. Kani waa caaradda dabacsan ee dun erayo ah — erayo mar codad ahaa. Codad mar joogay meelo kala duwan oo dunida ah, meel ka mid ah bannaan, ama laga yaabo gees ka mid ah male-awaalka aadanaha. Hadda, sadaradan markay indhahaaga hor maraan, tamartii codadkaas waa hore ayay baaba'day; raadkoodii baadiyaysnaa oo keliya ayaa warqadda ku hadhay. Dhammaantood way aamusaan. Codadkii oo dhan, laga yaabee dunidii oo dhan iyo dadkeediiba. Waxaa laga yaabaa xataa maskaxdii codadkaas calaamadaha uga dhigtay warqadda inay waa hore neefta joojisay. Sida daqiiqaddan — tan ku dhaaftay adigoo sadarkan akhrinaya — ay u timid oo u tagtay, daqiiqadihii buugga oo dhammuna way tageen. Daqiiqado iyo muuqaallo ku lumi lahaa qulqulka qasan ee dhacdooyinka dunida haddaan halkan lagu qorin. Waxaa loo qoray inay buundo u noqdaan dunidaydii iyo dunidaada. Buundo u dhexaysa dunidaydii — daqiiqaddii aan sadaradan qorayay — iyo dunidaada — daqiiqadda aad u fadhiisatay inaad akhrido. Dhinacan, dunta erayada ayaan furfurayaa; dhinacaasna adigaa ururinaya. Sidii carruurnimadii, marka Maamaan dunta ka furfuraysay dhar duug ah, annaguna dunta qaadan jirnay oo guriga dhexdiisa kula wareegi jirnay si aanay isugu qasmin. Waxaa laga yaabaa in jiilkaagu dhawr sano ka hor dunida duntaas waayay; bal se qiyaas: beri hore, gees dunida ka mid ah, safka carruurtu sidaas ayuu ahaan jiray. Hadda anigu dunta erayada ayaan furfurayaa, adiguna qaado oo dunidaada u gee — si aanay halkan, dunidaydii, isugu qasmin.