Hapja

Këtu nuk ndodh asgjë. Këtu asgjë nuk do të ndreqet, asgjë nuk do të rrënohet. Nuk po vjen asnjë interpretim. Asnjë përfundim. Ky është skaji i lirë i një filli fjalësh që dikur ishin tinguj. Tinguj që dikur jehonin andej-këndej nëpër gjithësi, në ndonjë cep të hapësirës, ose ndoshta vetëm në ndonjë cep të imagjinatës njerëzore. Tani, ndërsa këto rreshta kalojnë para syve të tu, energjia e atyre tingujve është shuar prej kohësh dhe mbi faqe ka mbetur vetëm gjurma e tyre fantazmë. Të gjithë kanë rënë në heshtje. Të gjithë tingujt, dhe ndoshta edhe e gjithë ajo botë, bashkë me njerëzit e saj. Ndoshta edhe mendja që dikur i hodhi gjurmët e këtyre tingujve në letër ka kohë që nuk merr frymë. Ashtu si ky çast — ai në të cilin lexove këtë fjali — tashmë ka kaluar, të gjitha çastet e këtij libri kanë kaluar. Çaste dhe imazhe që do të humbnin në gumëzhimën e ethshme të ngjarjeve të botës, po të mos ishin shkruar këtu. U shkruan për t'u bërë urë midis botës sime dhe botës sate. Një urë nga bota ime, në çastin kur po shkruaj këto fjali, drejt botës sate, në çastin kur ti ulesh t'i lexosh. Nga kjo anë, unë e shthur fillin e fjalëve, ndërsa nga ana tjetër ti e mbledh. Si në fëmijëri, kur Maman shthurte fillin e rrobave të vjetra dhe ne e merrnim e silleshim nëpër shtëpi, që të mos bëhej lëmsh. Ndoshta brezi yt erdhi disa vjet pas asaj bote prej filli — por imagjino: dikur, diku në botë, fëmijët luanin kështu. Tani unë e shthur fillin e fjalëve, dhe ti merre e çoje në botën tënde, që të mos mblidhet këtu, në botën time.