தொடக்கம்

இங்கே எதுவும் நடக்கவில்லை. எதுவும் சரி செய்யப்படப் போவதில்லை, எதுவும் இடிக்கப்படப் போவதில்லை. எந்த விளக்கமும் வரவில்லை. எந்த முடிவும் இல்லை. ஒருகாலத்தில் ஒலிகளாக இருந்த சொற்களால் ஆன நூலின் தளர்ந்த முனை இது. ஒருகாலத்தில் பிரபஞ்சத்தின் இங்கும் அங்குமாக, விண்வெளியின் ஏதோ ஒரு மூலையில், அல்லது ஒருவேளை ஒரு மனிதக் கற்பனையின் ஏதோ ஒரு மூலையில் மட்டுமே சுருண்டிருந்த ஒலிகள். இப்போது, இந்த வரிகள் உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக கடந்துசெல்கையில், அந்த ஒலிகளின் சக்தி எப்போதோ அடங்கிவிட்டது; அவற்றின் நிழல் தடம் மட்டுமே பக்கத்தில் தங்கியிருக்கிறது. எல்லாம் அமைதியாகிவிட்டன. எல்லா ஒலிகளும், ஒருவேளை அந்த உலகமும் அதன் மனிதர்களும் கூட. ஒரு காலத்தில் இந்த ஒலிகளின் தடங்களை காகிதத்தில் வரைந்த மனம் நெடுங்காலமாக மூச்சு விடவில்லை என்பதும் கூடுமே. நீங்கள் இந்த வாக்கியத்தை படிக்கையில் கடந்த அந்த தருணம் போலவே, இந்நூலின் எல்லா தருணங்களும் கடந்துவிட்டன. இங்கே பதிவு செய்யப்படாமல் இருந்திருந்தால் உலக நிகழ்வுகளின் காய்ச்சல் கொண்ட நெரிசலில் கரைந்திருக்கக்கூடிய தருணங்களும் உருவங்களும். என் உலகிற்கும் உங்கள் உலகிற்கும் இடையே ஒரு பாலமாக மாறட்டும் என்று பதிவு செய்யப்பட்டன. இந்த வாக்கியங்களை நான் எழுதும் தருணத்தில் என் உலகிலிருந்து, நீங்கள் அமர்ந்து வாசிக்கும் தருணத்தில் உங்கள் உலகிற்கு ஒரு பாலம். இந்தப் பக்கத்திலிருந்து நான் வார்த்தைகளின் நூலை அவிழ்க்கிறேன், மறுபக்கத்திலிருந்து நீங்கள் அதை சேகரிக்கிறீர்கள். சிறுவயதில், மம்மான் பழைய ஆடைகளிலிருந்து நூலை அவிழ்ப்பார்; நாங்கள் அந்த நூலை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குள் சுற்றி நடப்போம் — நூல் குவிந்துவிடாமல் இருக்க. ஒருவேளை உங்கள் தலைமுறை அந்த நூல் உலகிற்கு சில ஆண்டுகள் தாமதமாக வந்திருக்கலாம் — ஆனால் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்: ஒரு காலத்தில், உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில், குழந்தைகள் இப்படியே விளையாடினார்கள். இப்போது நான் வார்த்தைகளின் நூலை அவிழ்க்கிறேன், நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொண்டு உங்கள் சொந்த உலகிற்குள் கொண்டுசெல்லுங்கள் — இங்கே, என் உலகில், குவிந்துவிடாதபடி.