Сарсухан

Инҷо хабаре нест. Қарор нест, ки чизе дуруст шавад ё хароб. Тафсир ва натиҷагирӣ дар роҳ нест. Ин сари риштаи калимотест, ки замоне садо буданд. Садоҳое ки рӯзе дар инҷо ва онҷои ҷаҳон, дар гӯшае аз фазо ё шояд танҳо дар хаёли инсоне печида буданд ва ҳоло ки ин хатҳо аз пеши чашмонат мегузаранд, муддатҳост, ки энержии он садоҳо таҳлил рафта ва фақат нақши хаёлиашон бар сафҳаи коғаз мондааст. Ҳамаашон хомӯш шудаанд. Ҳамаи садоҳо, ва шояд ҳам ҳамаи он дунё ва одамонаш. Чанд-бас зеҳне, ки нақши садоҳоро бар сафҳаи коғаз мезада, муддатҳост, ки дигар нафас намекашад. Ба сони ҳамин лаҳзае, ки ин ҷумларо хондӣ ва гузашт, ҳамаи лаҳзаҳои китоб гузаштаанд. Лаҳзаҳо ва тасвирҳое ки дар ғалаёни ҳодисаҳои ҷаҳон гум мешуданд агар инҷо сабт намешуданд. Сабт шуданд то пуле шаванд миёни дунёи ман ва дунёи ту. Пуле аз дунёи ман дар лаҳзае ки дорам ин ҷумлаҳоро менависам, ба дунёи ту дар лаҳзае ки ба хонданашон менишинӣ. Ман аз ин су риштаи луғотро боз мекунам ва ту аз он су ҷамъашон мекунӣ. Ҳамоно ки дар кӯдакӣ Маман риштаи кӯҳналибосҳоро боз мекард ва мо риштаашро мегирифтем ва дари хона мечархидем то риштаҳо рӯи ҳам ҷамъ нашаванд. Шояд насли ту чанд солӣ дертар аз ин дунёи риштаӣ будааст, аммо фарз кун, рӯзе рӯзгоре дар гӯшае аз дунё, тафриҳи бачаҳо чунин буда. Ҳоло ман риштаи луғотро боз мекунам ва ту бараш дор бубар тӯи дунёи худат то инҷо, тӯи дунёи ман, рӯи ҳам ҷамъ нашаванд.