บทเปิด

ที่นี่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีสิ่งใดจะได้รับการแก้ไข และไม่มีสิ่งใดจะถูกทำลาย ไม่มีการตีความใดกำลังมา ไม่มีบทสรุปใด นี่คือปลายหลวมๆ ของเส้นด้ายแห่งถ้อยคำที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเสียง เสียงที่ครั้งหนึ่งเคยก้องผ่านจักรวาล ในมุมหนึ่งของห้วงอวกาศ หรือบางทีก็เพียงในมุมหนึ่งของจินตนาการของมนุษย์คนหนึ่ง บัดนี้ขณะที่บรรทัดเหล่านี้ผ่านตาคุณ พลังงานของเสียงเหล่านั้นก็ได้มอดดับไปนานแล้ว เหลือเพียงร่องรอยเหมือนเงาของมันบนหน้ากระดาษ ทั้งหมดได้สงบเสงี่ยมไป เสียงทั้งหมด และบางทีก็โลกทั้งใบนั้นด้วย พร้อมผู้คนทั้งหมดของมัน อาจเป็นไปได้ว่าจิตใจที่เคยร่างรอยเสียงเหล่านั้นลงบนกระดาษก็ไม่ได้หายใจมานานแล้ว เช่นเดียวกับช่วงเวลานี้ — ช่วงเวลาที่ผ่านไปขณะคุณอ่านประโยคนี้ — ได้ผ่านพ้นไปแล้ว ช่วงเวลาทั้งหมดของหนังสือเล่มนี้ก็ได้ผ่านพ้นไปแล้ว ช่วงเวลาและภาพต่างๆ ที่จะสูญหายไปในเสียงอึกทึกอันเร่าร้อนของเหตุการณ์ในโลก หากไม่ได้ถูกบันทึกไว้ที่นี่ ถูกบันทึกไว้เพื่อกลายเป็นสะพานระหว่างโลกของฉันและโลกของคุณ สะพานจากโลกของฉันในช่วงเวลาที่ฉันกำลังเขียนประโยคเหล่านี้ ไปสู่โลกของคุณในช่วงเวลาที่คุณนั่งลงอ่านมัน จากฝั่งนี้ ฉันคลี่ด้ายของถ้อยคำออก และจากฝั่งโน้น คุณก็เก็บรวบรวมมันไว้ เหมือนในวัยเด็ก เมื่อมามันจะคลี่ด้ายจากเสื้อผ้าเก่า และเราจะรับด้ายนั้นแล้วเดินวนไปทั่วบ้านเพื่อไม่ให้ด้ายกองพะเนินกัน บางทีคนรุ่นของคุณอาจมาช้าไปสักสองสามปีสำหรับโลกแห่งด้ายนั้น แต่ขอให้นึกภาพดูว่า ครั้งหนึ่ง ที่ไหนสักแห่งในโลก เด็กๆ เคยเล่นกันเช่นนี้ บัดนี้ฉันคลี่ด้ายของถ้อยคำออก และคุณรับมันไว้แล้วพาเข้าไปในโลกของคุณ เพื่อมันจะได้ไม่กองพะเนินที่นี่ ในโลกของฉัน