אָנהייב
דאָ געשעט גאָרנישט. גאָרנישט וועט דאָ פֿאַרריכט ווערן, און גאָרנישט צעשטערט. קיין אויסטײַטשונג איז ניט אונטערוועגנס. קיין אויספֿיר. דאָס איז דער לויזער עק פֿון אַ פֿאָדעם פֿון ווערטער, וואָס זײַנען אַ מאָל געווען קלאַנגען. קלאַנגען, וואָס האָבן זיך אַ מאָל געדרייט אַהין און אַהער דורכן וועלטאַל, אין אַ ווינקל פֿון חלל, אָדער אפֿשר בלויז אין אַ ווינקל פֿון דער מענטשלעכער פֿאַנטאַזיע. איצט, בעת די דאָזיקע שורות גייען פֿאַרבײַ פֿאַר דײַנע אויגן, איז די ענערגיע פֿון יענע קלאַנגען שוין לאַנג אויסגעגאַנגען, און נאָר זייער שאָטנדיקער צייכן איז געבליבן אויפֿן בלאַט. אַלע זײַנען זיי אַנטשוויגן געוואָרן. אַלע קלאַנגען, און אפֿשר אויך יענע גאַנצע וועלט מיט אירע מענטשן. עס קען אַפֿילו זײַן, אַז דער מוח, וואָס האָט אַ מאָל אײַנגעצייכנט די קלאַנגען אויפֿן פּאַפּיר, אָטעמט שוין לאַנג ניט מער. פּונקט ווי די דאָזיקע רגע איז פֿאַרבײַ בשעת דו האָסט געלייענט דעם זאַץ, אַזוי זײַנען אַלע רגעס פֿונעם בוך פֿאַרבײַ. רגעס און בילדער, וואָס וואָלטן פֿאַרלוירן געגאַנגען אין דעם פֿיבערדיקן געמורמל פֿון די וועלט־געשעענישן, ווען זיי וואָלטן דאָ ניט פֿאַרשריבן געוואָרן. מען האָט זיי פֿאַרשריבן, כּדי זיי זאָלן ווערן אַ בריק צווישן מײַן וועלט און דײַנער. אַ בריק פֿון מײַן וועלט, אין דער רגע וואָס איך שרײַב די דאָזיקע זאַצן, צו דײַנער, אין דער רגע וואָס דו זעצסט זיך אַוועק זיי צו לייענען. פֿון דער דאָזיקער זײַט וויקל איך אָפּ דעם פֿאָדעם פֿון ווערטער, און פֿון דער אַנדערער זײַט זאַמלסטו אים אויף. ווי אין די קינדער־יאָרן, ווען מאַמאַן פֿלעגט אויפֿטרענען דאָס גאַרן פֿון אַלטע קליידער, און מיר פֿלעגן נעמען דעם פֿאָדעם און אַרומוואַנדערן אינעווייניק אין הויז, כּדי דאָס גאַרן זאָל זיך ניט אָנקלײַבן. אפֿשר איז דײַן דור געקומען עטלעכע יאָר צו שפּעט פֿאַר יענער וועלט פֿון גאַרן, אָבער שטעל זיך פֿאָר: אַ מאָל, ערגעץ אויף דער וועלט, האָבן קינדער זיך אַזוי געשפּילט. איצט וויקל איך אָפּ דעם פֿאָדעם פֿון ווערטער, און דו נעם אים אויף און טראָג אים אַרײַן אין דײַן אייגענער וועלט, כּדי ער זאָל זיך דאָ, אין מײַן וועלט, ניט אָנקלײַבן.